Pönnsur…

Posted on nóvember 12, 2011 by

Húsmaðurinn stakk af eldsnemma í morgun með ítölskum bissness manni sem hefur sest að í Aegeri. Við eigum þó von á Svavari aftur um hádegisbil. Vonandi. Förinni var heitið í svissneska vasahnífadalinn og allaleið upp á Grosse Mythen. Ekki fyrir lofthrædda. Ég  ætti náttúrulega að kasta svuntunni á mig og baka pönnsur fyrir fjallgöngugarpinn!

Stundum þegar sólin skín inn um gluggann og lýsir upp rykið í loftinu, langar mig óstjórnlega mikið í pönnukökur. Oft sé ég mömmu fyrir mér sveitta við eldavélina, sennilega er pabbi að hlusta á fréttirnar á RÚV eða lesa Tímann. Sólin hefur loksins náð að gæjast upp yfir fjallstoppana eftir langan vetur og nú læðist hún inn um eldhúsgluggann. Gufan, sem stígur upp af pönnunni þegar pönnukökurnar steikjast við háan hita, er sem í flóðlýsingu og magnar upp ilminn af bræddu smjörinu. Við hliðina á sjóðheitri pönnunni, staflast upp örþunnar kökunnar. Ég bíð við borðið með mjólkurglas, hræri í sykurkarinu og horfi á bræður mína stelast í eina og eina pönnuköku. Kannski var því öfugt farið, kannski stalst ég í pönnukökurnar og bræður mínir sátu stilltir við borðið, þó mér finnist það ólíklegt.

Pönnukökur, yndislega þunnar, bragðbættar með vanillu eða sítrónudropum. Oft rúllaðar upp með sykri, eða bornar fram í himinháum stöflum, eða í þríhyrningum fylltum með sultu og rjóma. Bestar finnst mér þær með sykri og sítrónu.

Ég held að mamma hafi aldrei notað uppskrift, hræði saman soppuna eftir minni og tilfinningu. Fyrir mér er það of áhættusamt, ég notast við hann Jóa Fel! Hráefninu skellt í matvinnsluvélina sem er látin ganga þar til blandan er tilbúin. Engin sérstök kúnst, engar vangaveltur um hvort betra sé að hræra rangsælis eða réttsælis.

Já, ég ætti að baka pönnukökur.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 2 Ummæli

“ais, zwai, dru, vier, foif, sachs, siba, act, nun, za…”

Posted on október 30, 2011 by

Svona telur Brynjar Gauti þegar hann þurrkar af skónum sínum áður hann heldur inn á kindergarten. Hann er með skýr fyrirmæli að þurrka 10 sinnum af skónum, og það borgar sig ekki að óhlýðnast Frau Krapunsky! Sá sem hefur masterað þýsku, heyrir fljótt að drengurinn er ekki að þylja talnarununa á almennilegri háþýsku! Sá litli fær sviss-þýskuna beint í æð og við hin treystum á að hann geti fljótt farið að túlka í bakaríinu og ostabúðinni. Við fullorðnu erum farin að örvænta að tungumálið komi aldrei til okkar. Uppeldi í íslenskum málfarsfasisma hjálpar nú ekki, við erum jú alin upp við að léleg íslenska sé alls ekki boðleg í mannlegum samskiptum! Það sé betra að þegja en tala lélega íslensku.

Á meðan haustsólin skín er svosem engin ástæða til að kvarta yfir málleysinu. Reimum á okkur gönguskóna og hlaupum út í náttúruna. Hlustum á kúabjöllurnar, brosum framan í geiturnar sem skoppa líka innan girðingar með bjölluna um hálsinn. Hvers vegna ætli dýrin séu látin bera þessar klingjandi bjöllur alla tíð? Tja, kannski Gauti geti sagt okkur það dag einn!

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 1 ummæli

Wunderschön!

Posted on september 29, 2011 by

 „ þú ættir að íhuga að kalla þig eitthvað annað meðan þú dvelur hér, þetta nafn get ég ómögulega munað“  sagði mamma skólafélaga Brynjars Gauta við Svavar þegar hann hafði lokið við að kynna sig. Konan sagði þetta kæruleysislega með undurfallegt bros á vörunum sem varð til þess að hvorugu okkar datt í hug að verða móðgað yfir athugasemd konunnar. Auk þess er hún ein af fáum hér í bæ sem heilsar okkur úti á götu, alltaf með þetta vinalega bros á vörum. Það kom svo í ljós að konan er alls ekkert Svisslendingur, heldur alin upp í Bæjaralandi. Það kom ekki á óvart þar sem  Svisslendingar eru ekki vanir að vera  flaðrandi upp um alla þessa útlendinga sem herja á landið þeirra.   

Ekki það að Svisslendingar séu óalmennilegir, þeir bara sleppa öllu flaðri. Það hentar okkur svosem vel, því Íslendingar kunna  ekkert sérstaklega vel við flaður. Okkur finnst nú samt svoldið skemmtilegt þegar landinu okkar er hrósað, það á líka við um Svisslendinga. Það er kannski margt líkt með okkur, kannski fleira en okkur grunar. Og heimamenn leyna ekki aðdáun sinni þegar þeir komast að uppruna okkar. Ísland? Spyrja þeir. Wunderschön.  Byrja svo að tala um íslenska hestinn, náttúruna og Geysi. Hér minnist enginn á Sigurrós eða Björk; hvað þá nýafstaðið bankahrun.  Nei, Svisslendingar dýrka ennþá gamla góða Ísland.

Það kom því ekkert sérlega á óvarta þegar við stigum í fyrsta skiptið inn í  bókabúðina í Zug og Gauti hrópaði upp yfir sig: „Mamma, mamma, sjáðu, þarna er Íslenski fáninn „.  Íslenska hjartað tók auka kipp og við horfðum agndofa á risastórt Íslandskort sem var það fyrsta sem fyrir augun bar í búðinni. Undir kortinu lúrðu svo bækur eftir nútíma þjóðarskáldin;  Arnald,  Einar Má, Þórarinn Eldjárn, Hallgrím Helga og fleiri. Já, þjóðarstoltið leyndi sér ekki. Gott ef ekki eitt tár læddist niður kinnina.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 1 ummæli

Hversdagslegt Sviss

Posted on september 18, 2011 by

Það fer senn að líða að lokum hveitibrauðsdagana í Sviss. Ekki það, okkur líður ósköp vel í litla bænum okkar í minnstu kantónu Sviss í miðri Evrópu. Hins vegar höfum við fundið hversdagsleikann. Hann er líka til í Sviss. Líkt og á Íslandi á vekjaraklukkan það til að hringja aðeins of snemma  og trufla þannig værðalega drauma, kaffið klárast á sunnudögum, börnin fá frekjuköst, rykhnoðrar finna sér samastað í hornum íbúðarinnar sem eitt sinn var svo hrein og fín. Já og óhreinatauskarfan fyllist, við missum af strætó, blotnum í rigningu, nennum ekki að elda eða vaska upp og sofnum yfir sjónvarpinu. Já, hversdagsleikinn er svo sannarlega til út um víða veröld. Kannski ættum við að vera þakklát fyrir það, án hvunndagsins væri lífið hálf tilbreytingarsnautt.

Á meðan svissneski hversdagsleikinn er keimlíkur þeim íslenska, er svissneski frítíminn mjög ólíkur þeim sem við þekkjum heima á Fróni. Hér sitjum við löngum stundum úti á svölunum, horfum á stjörnubjartan himinn og  bíðum eftir að norðurljósinn komi dansandi á himininn. Að sjálfsögðu eru hér enginn norðurljósinn en í staðinn flögrar ein og ein drekafluga inn á svalirnar og býður dans sem skýtur okkur aftur til hveitibrauðsdagana þegar hversdagsleikinn hafði ekki fundið okkur í Sviss.

Fegurð Sviss er ekki hægt að lýsa með orðum, ekki frekar en Íslands ef því er að skipta. Það er bara þannig að íslensk náttúra er í okkur, hún er okkur eðlileg. Hún er eins og náttúra á að vera. Sviss, aftur á móti er enn að koma okkur á óvart. Nú fer birtan að breytast og haustlitirnir koma brátt í ljós.  Eflaust verður lífið í Sviss ekki alveg hversdagslegt fyrr en við höfum siglt í gegnum allar árstíðir og vitum við hverju á að búast.

Posted in Uncategorized, Zug | Tagged , , , | 2 Ummæli

Smámunasamir Svisslendingar

Posted on september 13, 2011 by

Okkur finnst alveg ofboðslega gaman að hjóla. Við erum búin að fjárfesta í tengihjóli fyrir Gautann og því getum við hjólað út um allar trissur með drenginn í eftirdragi. Eða sumsé, ég hjóla og Svavar er með drenginn í eftirdragi.  Sem er yfirleitt allt í lagi, nema þegar sá stutti ákveður að bremsa í miðri brekku, þá situr Svavar fastur með litla skæruliðann á bremsunni og ég bruna framúr. Það besta við hjólreiðarnar hér í landi að það er yfirleitt hægt að stoppa á einhverjum sveitaveitingastað, jafnvel uppi á fjalli og fá sér einn bjór.

Það er ekki hlaupið að því að panta sér drykki hér þegar maður er hálfmállaus eins og ég. Um daginn vorum við ansi þyrst eftir langan hjólatúr og ég fór inn til að panta drykki á meðan Svavar fann borð og að venju pantaði ég á þýsku: “Ich möchte gern ein Bier, ein Prosecco und …. ja, und ein Sussetrinken, bitte”. Sussmost er  nýpressaður eplasafi, sem var alveg tilvalinn drykkkur fyrir Gautann á meðan við fullorðnu skáluðum í bjór og freyðivíni. Það stóð ekki á svissnesku þjónustulundinin  og innan skamms var bjórinn kominn á borðið auk staups með freyðivíni. Ég beið eftir Sussetrinknum mínum og horfði spyrjandi á konuna við afgreiðsluborðið, sem horfði jafn spyrjandi á mig. “Ja, und ein Sussetrink” sagði ég þá og fannst ég vera orðin ansi góð í þýskunni. “eins Sussetrinken?” endurtók hún ”Ja, bitte, ein Sussetrinken” staðfesti ég. Brosið var samt aðeins farið að minnka og ég fann óöryggið færast yfir. Ég leit yfir öxl konunnar á skiltið þar sem stóð: Bier 4 CHF, Prosecco 5 CHF, Sussetrinken 4 CHF. Fylltist öryggi aftur og benti og sagði eins skýrt og ég gat : Ein Sussetrinken, Bitte!” Konan brosti enn fallegar og sagði “aber wilken?” . “Wilst du Sprite, Fanta oder Coke?”.  Nei,nei bara einhvern gosdrykk – hvaða smámunasemi er í þessum Svisslendingum.

Ég snéri allavega frá barnum, keik yfir því að hafa pantað á þýsku.  Gauti þurfti reyndar að pína í sig Sprite sem móðir hans keypti óvart. Já, held að þýskan mín komi í hænuskrefum. Verð jafnvel orðin viðræðuhæf eftir ár!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 1 ummæli

Vinnur móðirin úti?

Posted on ágúst 29, 2011 by

“Vinnur móðirin úti?” stóð á miðanum sem einn kvenkyns vinnufélaginn minn fékk frá svissneskum skóla sonarins. Vinnur móðirin úti? Minnti mig á umræðuna sem mun hafa geisað á bleikt.is (hver les þann miðil) og pressunni um að Tobba Marínós og skvísurnar í kaffiklúbbnum hennar hafa verið ásakaðar um að færa kvennabaráttuna aftur um 30 ár. “Er það ekki bara fínt?” spurði svo dagskrágerðamaðurinn á RÚV, höfðu konur það ekki bara fínt þá? Kannski fengu íslenskar mæður þá miða frá skólanum þess efnis hvort þær ynnu út? Ætli þeim hafi verið boðin félagsleg aðstoð þar sem varla gæti verið önnur ástæða en neyð fyrir fjarveru móðurinnar frá heimilinu – nema kannski að hún væri með hjarta úr stáli.

Hér á skjön við svissneska staðla vinnur móðirin úti og Svavar er sem fyrr í fullu starfi sem heimavinnandi faðir. Við sem höfum prófað að vera heima vitum að þrátt fyrir yndislegheit er það jafnframt krefjandi hlutverk. Morgnarnir geta verið yndislegir, morgun latte, fréttablaðið, morgunútvarp og rólegheit. Oft er reyndar hvítvoðungur í vöggu sem krefst athygli af og til, annars bara nokkuð næs. Morgnarnir fara í að halda heimilinu óaðfinnanlegu og fínu, smá leikfimi og kannski löns. Svo tekur við smá meira heimilisdútl. Heimavinnandi konur eiga falleg heimili, vel klippt börn og eru aldrei þreyttar! Heimavinnandi karlmenn eru afturámóti nokkurskonar „piparsveinar í hjáverkum“. Ekki það að ég sé að kvarta, þvert á móti, það er fátt yndislegra en að koma þreyttur heim eftir vinnudag og beint í mat. Gæti reyndar kvartað yfir því að sprittkertin séu búin og engin vanillulykt sem umlykur vit mín í dag, engin óþarfi – þið vitið! Það er reyndar misjafnt hvað fólk kallar óþarfa og í dag fékk ég senda þessa mynd í vinnuna- sönnun þess að heimilið mitt er smá saman að breytast í piparsveinahreiður. Ég veit ekki með ykkur, en þetta kalla ég stórt sjónvarp!

Annars eru skólarnir loksins byrjaðir aftur eftir sumarfrí og mikið afskaplega erum við feginn að fá hversdagsleikann í hús. Það  var nú samt ansi fátt sem minnti á haustið fyrsta skóladaginn þegar Brynhildur, Áslaug og Gauti skottuðust í skólann í yfir 30 stiga hita og sól. Stelpurnar byrja á 7 vikna þýskunámskeiði sem fellur í misjafnan jarðveg, Brynhildi finnst þetta endemis léleg skólastefna og hefur áhyggjur að vera í jaðarhóp þegar hún loksins kemst í “venjulegan” skólabekk. Sjáum til hvernig það gengur!

Gauti aftur á móti hóf formlega skólagöngu í síðustu viku í Euwmatt kindergarten. Þar fær hann heila 16 tíma á viku í boði kantónunnar, enginn skóli eftir mat og frí á miðvikudögum! Hér er ekkert norrænt velferðakerfi, enda engir skattar (!) og flestar mæðurinar heima. Við aftur á móti erum venjulegir skandinavískir foreldrar sem viljum vinna úti og náðum því að koma Gauta í mat og pössun í skólanum hennar Áslaugar. Mömmuhjartanu blæddi örlítið, að sjá litla kút þar innan um 7 til 10 ára gaura! Sem betur fer nýtur hann nú stuðnings Áslaugar Birnu sem ákvað að fara í “Mittagstish” með þeim litla.

Þar sem börnin eru komin í  öruggt skjól er nú ekkert að vanbúnaði fyrir Svavar að herja á atvinnumarkaðinn vopnaðan nýpússuðu CV og fallega brosinu sínu. Skotheld blanda!

Posted in Uncategorized | 3 Ummæli

…og þá komu gestirnir!

Posted on ágúst 15, 2011 by

Það eru komnir gestir. Þrátt fyrir að ekkert sé gestaherbergið, er Júdit okkar komin. Hún og Sverrir, létu flugleysið ekki stöðva sig, heldur tóku næturrútu Express beint til Friðrikshafnar við Bodensee. Þaðan klöngruðust þau með lestum og strætó til Unteraegeri. Það voru því þreyttir ferðalangar sem birtust í eldhúsinu á Brunnenmattstrasse um miðjan fimmtudag. Sem betur fer hafði Brynhildur, að íslenskum sið, bakað stafla af íslenskum pönnukökum. Íslenskar pönnukökur eru í sama flokki og breskt te, fá okkur til að gleyma öllum vandamálum og þreytu.

Síðan þá er búið að keyra um allar sveitir, heimsækja Luzern og Zurich og auðvitað nýta krafta gestana til barnapössunar. Hvað gera svo hjón sem búa  í dal innan um beljur og kirkjuklukkur sér til skemmtunar. Þau skella sér í bíó! Á hverju ári reisa Zugbúar útibíó við Zug vatnið þar sem bíógestir geta skemmt sér við að horfa á stjörnurnar eða mánann, reynist myndin leiðinleg. Held að okkar mynd hafi verið frekar leiðinleg, hún var útbúin bæði frönskum og þýskum texta svo undirrituð sat sveitt við lestur textanna og skyldi þar að leiðandi ekki upp né niður í myndinni og missti algjörlega af fléttunni. Það var allt í lagi, himininn var stjörnubjartur.

Í gær heimsóttum við Jungfrausvæðið í Berner Oberland og þrjú tignarlegustu fjöll Alpanna voru litin augum – Eiger, Mönch og Jungfrau. Ég hafði heimsótt Grindelwalden fyrir tuttugu árum uppá dag, þegar ég eyddi einu sumri með svissnesku Astrid og ferðaðist um Sviss með Laemmli fjöskyldunni. Þessi dagsferð var nokkurskonar endurgerð af ferðinni sem var farin 1991, kláfurinn tekinn upp til Mannlichen og samlokur með súrri gúrku snæddar í 2225 m hæð undir tónum beljubjalla. Ég held að á leiðinni upp fjallið í vaggandi kláfnum, hafi litla systir mín náð að kasta af sér mestu lofthræðslunni, enda er Sviss er ekki staður fyrir lofthrædda.

Eiger, Mönch og Jungfrau

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Skrá ummæli