Wunderschön!

 „ þú ættir að íhuga að kalla þig eitthvað annað meðan þú dvelur hér, þetta nafn get ég ómögulega munað“  sagði mamma skólafélaga Brynjars Gauta við Svavar þegar hann hafði lokið við að kynna sig. Konan sagði þetta kæruleysislega með undurfallegt bros á vörunum sem varð til þess að hvorugu okkar datt í hug að verða móðgað yfir athugasemd konunnar. Auk þess er hún ein af fáum hér í bæ sem heilsar okkur úti á götu, alltaf með þetta vinalega bros á vörum. Það kom svo í ljós að konan er alls ekkert Svisslendingur, heldur alin upp í Bæjaralandi. Það kom ekki á óvart þar sem  Svisslendingar eru ekki vanir að vera  flaðrandi upp um alla þessa útlendinga sem herja á landið þeirra.   

Ekki það að Svisslendingar séu óalmennilegir, þeir bara sleppa öllu flaðri. Það hentar okkur svosem vel, því Íslendingar kunna  ekkert sérstaklega vel við flaður. Okkur finnst nú samt svoldið skemmtilegt þegar landinu okkar er hrósað, það á líka við um Svisslendinga. Það er kannski margt líkt með okkur, kannski fleira en okkur grunar. Og heimamenn leyna ekki aðdáun sinni þegar þeir komast að uppruna okkar. Ísland? Spyrja þeir. Wunderschön.  Byrja svo að tala um íslenska hestinn, náttúruna og Geysi. Hér minnist enginn á Sigurrós eða Björk; hvað þá nýafstaðið bankahrun.  Nei, Svisslendingar dýrka ennþá gamla góða Ísland.

Það kom því ekkert sérlega á óvarta þegar við stigum í fyrsta skiptið inn í  bókabúðina í Zug og Gauti hrópaði upp yfir sig: „Mamma, mamma, sjáðu, þarna er Íslenski fáninn „.  Íslenska hjartað tók auka kipp og við horfðum agndofa á risastórt Íslandskort sem var það fyrsta sem fyrir augun bar í búðinni. Undir kortinu lúrðu svo bækur eftir nútíma þjóðarskáldin;  Arnald,  Einar Má, Þórarinn Eldjárn, Hallgrím Helga og fleiri. Já, þjóðarstoltið leyndi sér ekki. Gott ef ekki eitt tár læddist niður kinnina.