Pönnsur…

Húsmaðurinn stakk af eldsnemma í morgun með ítölskum bissness manni sem hefur sest að í Aegeri. Við eigum þó von á Svavari aftur um hádegisbil. Vonandi. Förinni var heitið í svissneska vasahnífadalinn og allaleið upp á Grosse Mythen. Ekki fyrir lofthrædda. Ég  ætti náttúrulega að kasta svuntunni á mig og baka pönnsur fyrir fjallgöngugarpinn!

Stundum þegar sólin skín inn um gluggann og lýsir upp rykið í loftinu, langar mig óstjórnlega mikið í pönnukökur. Oft sé ég mömmu fyrir mér sveitta við eldavélina, sennilega er pabbi að hlusta á fréttirnar á RÚV eða lesa Tímann. Sólin hefur loksins náð að gæjast upp yfir fjallstoppana eftir langan vetur og nú læðist hún inn um eldhúsgluggann. Gufan, sem stígur upp af pönnunni þegar pönnukökurnar steikjast við háan hita, er sem í flóðlýsingu og magnar upp ilminn af bræddu smjörinu. Við hliðina á sjóðheitri pönnunni, staflast upp örþunnar kökunnar. Ég bíð við borðið með mjólkurglas, hræri í sykurkarinu og horfi á bræður mína stelast í eina og eina pönnuköku. Kannski var því öfugt farið, kannski stalst ég í pönnukökurnar og bræður mínir sátu stilltir við borðið, þó mér finnist það ólíklegt.

Pönnukökur, yndislega þunnar, bragðbættar með vanillu eða sítrónudropum. Oft rúllaðar upp með sykri, eða bornar fram í himinháum stöflum, eða í þríhyrningum fylltum með sultu og rjóma. Bestar finnst mér þær með sykri og sítrónu.

Ég held að mamma hafi aldrei notað uppskrift, hræði saman soppuna eftir minni og tilfinningu. Fyrir mér er það of áhættusamt, ég notast við hann Jóa Fel! Hráefninu skellt í matvinnsluvélina sem er látin ganga þar til blandan er tilbúin. Engin sérstök kúnst, engar vangaveltur um hvort betra sé að hræra rangsælis eða réttsælis.

Já, ég ætti að baka pönnukökur.