skrítin sumur og sterkir frankar…

Posted on ágúst 10, 2011 by

Sumarið kom og sumarið fór, kom svo aðeins aftur rétt til að minna okkur á hversu yndislegt það er.  Kannski fór sumarið ekki alveg, allavega ekki á mælikvarða okkar sem eru vön heimskautaveðrinu og því stutta en yndislega sumri sem því fylgir. Hins vegar fór mið Evrópska sumarið og skyldi okkur eftir með rigningu og kulda. Rigning á Ítalíu er svipuð rigningunni í Frakklandi, mjög lík þeirri svissnesku og svei mér þá ef sú þýska er ekki bara í sama flokki. Náskyldar þeirri íslensku meira að segja. Sem betur fer erum við Íslendingar  og þolum hitann og því sem honum fylgir ekkert sérlega vel, við vorum líka búin að drekka alveg nóg af köldu hvítvíni í sumar. Því tókum við rigningunni með stóískri ró, ekki það að við séum eitthvað sérlega ánægð með hana, það er ekkert sérlega gaman að vera blautur í fæturnar.

Nú er sumarið sennilega komið aftur og svissneskir bændur telja enn að sumarið verði heitt. Þeir sjá það víst á hvernig svissnesk skordýr undirbúa sig undir hitabylgju, svissneskir bændur hljóta að hafa rétt fyrir sér. Nema að skordýrin séu að undirbúa sig fyrir ofursterkan franka sem er víst mikið áhyggjuefni vitra manna hér í landi. Við venjulega fólkið erum nokkuð sátt við sterka gjaldmiðilinn, alla vega til skemmri tíma litið. Hræðilegt segja bændur sem hræðast innflutning á landbúnaði, skelfilegt segir ferðamannagúrúinn sem sér enga ferðamenn… en við hin skjótumst yfir landamærin, kaupum okkur pítsu á Ítalíu eða pylsu í Þýskalandi og glottum yfir ofur lágum reikningi.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Skrá ummæli

La belle France

Posted on júlí 22, 2011 by

Við erum komin heim eftir viku tjaldferðalag í Frakklandi. Vikuferðalag í Frakklandi hljómar kannski töfrandi og skemmtilegt. Vikuferðalag í Búrgúndí, einu helsta matar- og vínhéraði Frakklands, hljómar ennþá meira töfrandi. Búrgúndí, með vínekrur, reisuleg chatau, kaffihús sem breiða sig út yfir torg bæjanna sem eru hver öðrum krúttilegri, baguette, coq au vin, beef bourgoune og sól. Og sól.

Ég ákvað sumsé að taka mér vikufrí frá vinnu og talaði sjálfan Svavar inn á að vikuferð um Búrgúndí væri málið. Við gætum farið í vínsmökkun í Chablis og Cote D’or, tjaldstæðið væri rétt hjá Chablis, þar væri nóg um að vera fyrir börnin á meðan við nytum búrgúndarvínsins, baguette og camenbert í sólinni. Þar með var það ákveðið, við bókuðum nokkar nætur á fjölskyldutjaldstæði í norðvestur Búrgúndi. Norðvestur hluta Búrgúndi, sem fær eftirfarandi umfjöllun í ferðahandbókinni okkar: “and heading west you enter a different part of Burgundy, the ‘deep south’, here you find more cattle than people and it is not until you enter Loire that you re-enter the modern era”. OK, kannski ég hefði átt að lesa ferðahandbókina aðeins betur áður en við fórum af stað.

Við vorum einu útlendingarnir á tjaldstæðinu sem leit mjög vel út, leiktæki fyrir börnin, sundlaug og örstutt frá Charny. Charny, NB! Þegar við keyrðum í gegnum Charny var markaðsdagur og bærinn iðaði af lífi. Aww, mikið er rural Frakkland yndislegt, fólk í röð fyrir utan boulangerie  og allir sem út komu héldu á baguette undir hendinni. Ég stóðst ekki freistinguna og skellti mér í röðina, ég lækkaði meðalaldurinn talsvert á meðan ég stækkaði hópinn sem hafði meira en fjórar tennur í efri gómi um 100%. ‘Un baguette, merci, Au revoir’. Með baguette undir höndinni, skundaði ég á markaðinn þar sem vinnulúið fólk seldi uppskeru sína. Þetta var yndislegt, algjörlega án tilgerðar, bara markaður sem hafði örugglega verið haldinn hvern laugardag síðan elstu menn myndu. Ég reyndar missti matarlystina á markaðinum, veit ekki hvort það var tannlausi maður númer eitt eða tvö sem olli skyndilegu lystarleysi mínu eða hvort það voru sorgarrendurnar á fisksalanum. Allavega, lét ég matarkaup eiga sig í þetta skiptið.

Það er reyndar margt að sjá í Búrgúdní, yndislegt útivistarsvæði sem hefur upp á meira að bjóða en vínsmökkun. Þar má meðal annars finna miðaldakastala – Guedelon – í byggingu sem nokkrir stórhugamenn tóku að reisa 1998 (með miðaldaaðferðum) og mun verkið standa yfir næstu 20 árin. Hreinlega stórkostlegt og fræðandi – ég þarf nú vart að taka fram að byggingarverkfræðingurinn var í skýjunum eftir dagsdvöl á byggingarstað. Ég verð nú að viðurkenna að ég var jafnhrifinn og get hiklaust mælt með ferð til Guedelon.

Eftir eina steik, cremé brulé og vín í sólinni, tóku við 2 dagar þar sem við sátum inní fortjaldinu, í rigningunni sötrandi búrgúndarvín, baguette, osta og fíkjur. Engin sól, við í rural Frakklandi þar sem einungis fæst baguette, ostar, vín og fíkjur. Frakkland var farið að vera pínu pirrandi. Við ákváðum að færa okkur nær vínviðinum, þar hlyti hitastigið að vera hærra en 14 gráður! Það hlyti bara að vera, annars yxi ekki vín þar!

Það þurfti ekki að selja Svavari hugmyndina, tjaldinu var pakkað í bílinn á met tíma og stefnan tekinn til Macon, í suður Búrgúndí, með stuttu stoppi í Chablis. Bless, bless Charny, halló Chablis…Chablis er krúttilegasti bær í heimi, kúrir í litlum dal innan um fagur grænan vínvið sem bíður þess að verða breytt í gómsætt hvítvín. Pítsa, cremé brulé og grand cru Chablis særðu veskið lítillega en stutta stoppið okkar í Chablis bætti upp fyrir dagana í Charny.

Ég hef aldrei orðið jafnglöð á ævinni að sjá McDonalds við Macon – Ferðalög geta nefnilega verið pínu snúinn á köflum, á sama tíma og maður vill forðast troðning frá öðrum ferðamönnum er stundum ágætt að sjá merki um aðra ferðamenn. Charny var algjörlega laus við átroðning en jafnframt var ekkert merkilegt að sjá þar; á hinum endanum mætti staðsetja Beaune, yndislega fallega höfuðstað Cote D’or, sem er meðal annars frægur fyrir Hotel Dieu. Í Beaune er ekki þverfótað fyrir ferðamönnum og allt fæst þar á uppsprengdu verði. Samt er Beaune yndislegur staður.

Macon kom skemmtilega á óvart og þar fundum við sólina á ný á tjaldstæði innan um Hollendingana, ólíkt Charny virtust Frakkar ekki vera hrifnir af tjaldstæðinu í Macon. Við eyddum sum sé síðasta degi frísins innan um vínekrurnar í Maconnaise, upplifðum Búrgúndí (ekki bara vín) í rokinu og vorkenndum vínviðinum í kuldanum. Innan um allt vínið fundum við pre-historic safn grafið inn í 450 m háan klett sem rís upp úr miðju vínræktarlandinu syðst í Búrgúndi. Um margt vísari um homo erectus, homo sapiens, veiðar frummanna og fornleyfauppgröft skunduðum við inná Buffolo grill, einn hamborgara takk! Algjört stílbrot en nauðsynlegt eftir vikudvöl í rural Frakklandi.

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , | 1 ummæli

Die Schweiz/Suisse/Svizzera/Svizra

Posted on júlí 14, 2011 by

File:Flag of Switzerland (Pantone).svg

Það mætti segja að Sviss eða öllu heldur Svisslendingar telji sig hafa sérstaka, jafnvel yfirburða stöðu í heiminum. Kannski þeir séu á einhverskonar sérsamningi við æðri máttarvöld. Sonderfall er það víst kallað. Sviss er allavega æði sérstakt land. Eyja í miðri Evrópu utan ESB og EES, sjálfstæð Alpaþjóð sem er hvorki sameinuð af tungumáli né trúarbrögðum;  hér eru fjórar tungumálablokkir sem allar draga dám af nágrannaþjóðum sínum; þýskumælandi hluti í mið- og austur Sviss, frönskumælandi minnihluti umhverfis Genf, ennþá minni ítölsku mælandi þjóðarbrot sunnan Alpa og að lokum er örlítill hluti mælskur á Romansh. Þvert á tungumálin er svo skipting milli kantóna, sveitarfélaga, mótmælenda og kaþolikka.

Zug er í Mið-Sviss, í hjarta Sviss; rétt fyrir norðan staðinn þar sem nokkrir félagar sóru eiðinn að  sambandsríkisinu  1.ágúst 1291. Hér í hjarta Sviss eru menn íhaldssamir og má segja að þeir beri kúabjölluna um hálsinn, eru Sviss, blása í alpahorn og standa vörð um Sonderfall. Í íhaldssömu Sviss sem “varði” konurnar fyrir óþægilegum pólitískum ákvörðunum þar til 1971! Til 1971, en þá fengu konur kosningarétt hér í Alparíkinu og enn í dag er atvinnuþátttaka kvenna með því lægsta sem þekkist í Evrópu. Við hljótum því að teljast stórt frávik frá norminu, útivinnandi móðir en heimavinnandi faðir.

Þrátt fyrir íhaldssemi, trú á yfirburði , hljóta Svisslendingar að gera eitthvað rétt. Hagkerfið eitt það stöðugasta í heiminum, verðbólga óþekkt, gjaldmiðillinn sterkur og lífsgæði almennings góð. Sviss er því nokkurs konar paradís hér í miðri Evrópu og því ekki furða að Svisslendingum finnist þeir vera á sérsamning við lífið.

Posted in Zug | Tagged , , , , | Skrá ummæli

Gelato a lago di como

Posted on júlí 12, 2011 by

Við skruppum til hennar Ítalíu um síðustu helgi. Nánar tiltekið skelltum við okkur í smá útilegu í Bellagio við Como. Þetta er svipuð ferð og að skjótast í sumarbústaðinn hjá tengdó á Snæfellsnesinu. Reyndar er áfangastaðurinn mjög ólíkur Nesinu, við Como er hitastigið aðeins notarlegra og maturinn dásamlegur. Ekki það að tengdaforeldrar mínir búi til vondan mat, þvert á móti. Það jafnast bara fátt við matinn þarna suður frá. Reyndar er Ítalía nokkuð drusluleg fyrir okkur sem eru farin að venjast því að búa í playmo-landi, innan um heiðblávötn, hvíta fjallstinda og ný ryksugaðar göturnar. Nei, Ítalía er alls ekki nýryksuguð og Lago di Como verður seint talist til heiðblárra vatna líkt og litla Aegeri tjörnin okkar. Como er engu að síður yndisleg, rétt við landamæri Sviss og Ítalíu en það leikur enginn vafi á að til Ítalíu er maður kominn. Suður-Ítali gæti kannski talið Como vera næstum því Sviss en það er víst þannig farið með flest í lífinu, allt er afstætt.

Allavega, fyrir okkur í playmolandi er Ítalía dásamlega kaotísk, og ódýr! Já, einn af kostum þess að búa í dýrustu eyju Evrópu er að handan við landamærin verður allt dásamlega ódýrt, svona í samanburði við okkar hérað allavega.

Engin ferð til Ítalíu er fullkomnuð nema með því að innbyrða nóg af gelato. Crema lago di Como var fullvæmin blanda fyrir minn smekk en Stracciatella stóð fyrir sínu að venju. Ég er reyndar alltaf swag fyrir lemon sorbet, enda mikill aðdáandi þessara sítrus ávaxtar ( sérstaklega í blöndu með hvítlauk og pasta – en það er nú efni í nýja færslu og á ekkert skylt við ís) en eftirminnilegasta kúla ferðarinnar var blanda af vanilluís og nutella mmm…algjörlega kaloríanna virði!

Við dvöldum sum sé eina nótt í Bellagio , sem oft kallast perla Como vatnsins, staðsett þar sem vestur og austur armurinn sameinast í eitt á leið sinni norður eftir. Staðurinn er m.a. þekktur fyrir að vera dvalarstaður George Clooneys en hefur verið vinsæll ferðamannastaður löngu áður en ER stjarnan settist þar að. Vinsældir staðarins eru af augljósum ástæðum, þvílík fegurð. Í bænum er líka urmull veitingastaða, flestir selja þeir keimlíka rétti; kálfasteikur, carpaccio, tómata/mozzarella salat, risotto, pasta og náttúrulega pítsur. Við settumst niður á CARILLON, niður við ferjuhöfnina og tókum flest klisjukennda ákvörðun og pöntuðum pizzu, ; nema Brynhildur, hún fékk sér lasagna. Venjulega langar mig ekki í lasagna í sumarhitanum en eftir að hafa stolist í smá smakk hjá henni, dauðsá ég eftir að hafa ekki farið í eitthvað annað en pizzu. Pizza quattro stagioni var reyndar mjög góð, eldbökuð með mátulega seigum botni. Lasagnað var hinsvegar með þeim betri sem ég hef smakkað. Brynhildur hafði orð á því að það væri eins og það sem Sirrý frænka byggi til. Að komast í sama flokk og maturinn hennar Sirrýar er í okkar fjölskyldu álíka jafn mikilsvirði og að staðurinn hafi haft Michelin stjörnu.

Posted in gómsætt, matur | Tagged , , , , , , , , , , , | 2 Ummæli

Morgunstund

Posted on júní 30, 2011 by

Sumir morgnar eru gerðir til þess að sofa út. Svisslendingum þykir reyndar ekki gaman að sofa út, þekkja greinilega of vel málsháttinn kunna „morgunstund gefur gull í mund“. Þetta sést aldrei eins vel og á laugardagsmorgnum, þegar mannlífið iðar í bæjunum strax klukkan átta um morguninn. Önnur vísbending um morgundýrkun Svisslendinga er að pósthúsið lokar á klukkan ellefu á laugardagsmorgnum. Klukkan ellefu! Pósthúsin á Íslandi opna klukkan ellefu á virkum degi!

Allavega, morgunin í morgun hefði verið tilvalin í að snúsa klukkuna og leyfa þreyttum útivinnandi augum að kvílast aðeins betur. Þetta segi ég ekki bara vegna úrhellisrigningarinnar sem gerði mér lífið leitt í morgun, né vegna þess að ég missti af einu stykki strætó og lestinni, ekki heldur vegna þess að ég rann í polli á hælunum beint í flasið á virðulegum svissneskum bankakommjútara. Nei, hreinlega hefði ég bara vilja sofa oggulítið lengu, líkt og aðrir íbúar Brunnenmattstrasse, 1HH. Meira segja húsflugan var í fastasvefni 7:15 þegar undirrituð hljóp út í flýti, einungis til þess að missa af rútunni. 

Kannski ég hefði átt að dvelja lengur heima og útbúa french toast úr brioche brauðinu sem var aðeins farið að þorna í brauðkassanum. Brioche brauð er ekta fransbrauð, ættað frá Frakklandi náttúrulega, og hefur glansandi sykurgljáða skorpu sem hylur dúnmjúkt brauðið sem er hnoðað upp úr smjöri og eggjum. Á eftir croissant (sem heitir gipfeli upp á svissnesku) er brioche eitt af okkar uppáhalds morgunbrauðum. Sunnudagsmorgunbrauðum, þar sem slíkt sætmeti ætti ekki að vera boðlegt aðra daga. Þetta dúnmjúka brauð fengum við stundum hjá honum Falko sem rak þýska bakaríið í Bruntsfield í okkar ástkæru Edinborg. Til allrar lukku er Sviss uppfull af bakaríum í líkingu við þýska bakaríið hans Falko og þar sem Sviss er einmitt staðsett á milli Ítalíu, Frakklands og Þýskalands er brauð úrvalið nokkurs konar samsuða frá þeim löndum. Hér má finna gróf rúgbrauð frá Valais héraðinum (sem eru reyndar svo hörð að auðvelt væri að beyta því sér til varnar ef svo ólíklega vildi til að brotist yrði inn á heimilið), dásemdar baguette eða pallasse brötli, gipfeli, butter gipfeli, laugengipfeli og bara allskonar gipfeli, að ógleymdu brioche.

Sumsé morgunin hefði verið tilvalin í að brjóta egg í skál, skvetta mjólk og vanilluextrakt út í, því næst skera hnausþykka sneið af fransbrauðinu sem var aðeins farið að þorna og láta það drekka í sig eggjablönduna. Gegnblautt brauðið mætti svo steikja í lífrænu smjöri við vægan hita eða til að fá (örlítið ) minna feita útgáfu grilla inni í ofni í nokkrar mínútur. Svart kaffi, ný jarðaber og smá lífræn jógúrt hefðu fullkomnað morgunverðinn.

Í staðinn hljóp ég út, missti af strætónum, lestinni, rann í polli beint í flasið á bankamanni  og rennblotnaði í rigningunni. Ég varð því mjög þakklát þegar ég fann lykt af nýbökuðu gipfeli hjá Herr Marti í mötuneytinu á skrifstofunni, butter eða laugen gipfeli skipti ekki mál, það rann vel niður með lattebollanum.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 2 Ummæli

Húshommar, Aegeri og rækjur!

Posted on júní 28, 2011 by

Svavari leist ekki vel á viðurnefnið sem ónefndur (útivinnandi) Íslendingur hér í sveit reyndi að klína á hann um daginn. Heimavinnandi eiginmenn ganga víst undir heitinu „húshommar“ í Brussel og vildi þessi ágæti maður taka upp þessa nafngift hér í Zug.  Sennilega er þetta afbökun úr frönsku,  „l´homme de la maison“ sem gæti útlagst sem maður hússins á íslensku, hér í germanska hluta Sviss væri þetta eitthvað í líkungu við „Der Mann des hauses“ sem ekki er hægt að afbaka á jafnskemmtilegan hátt og úr frönskunni. Svavar andar því léttar að hafa ekki sest að á Genfar svæðinu.

Það leikur reyndar enginn vafi á því að Svavar er maður íbúðarinnar okkar uppi við Aegerivatnið.Karlmennskan var sönnuð í síðustu viku þegar hann vopnaður einu skrúfjárni henti upp nokkrum IKEA skápum á örfáum tímum. Ég fékk reyndar ekki mörg skátastig þegar eiginmanninum til 10 ára var færður ískaldur Eichweiss bjór að launum…ég hafði ekki tekið eftir „alcohol frei“ merkinu á kassanum, pilsner heitir það víst og er alls ekki eins og bjór! Það vill til að Svavar er ekki langrækinn maður því þrátt fyrir allt er líka komið eitt stykki grill á svalirnar,  moskítónet í glugga og lýsing í alla íbúðina.

Við erum sumsé búin að hreiðra vel um okkur í Aegeri-dal, í fjallasal sem liggur uppi í 700 m hæð. Dalurinn er umkringdur ennþá hærri en skógivöxnum fjöllum sem eflaust geyma minningar liðinna tíma. Hér virðist tíminn afstæður og okkur líður flestum eins og við séum í sumarfríi, reyndar eru flest okkar í sumarfríi og meirihluti fjölskyldunnar dvelur daglangt á Lido-inu, lepjandi ís í hitanum eða sötrandi sítrónubjór. Þetta á þó ekki við um mig sem yfirgef dalinn meðan fjölskyldan er enn í fastasvefni og tekur ekkert eftir þegar ég læðist út í schnellbus á leið niður til Steinhausen. Á skrifstofunni er enginn ís eða sítrónubjór til að hjálpa við að gera hitann bærilegri. Við látum okkur þá bara dreyma um norðangarrann sem gerir systur minni lífið leitt norður á Hvammstanga. Þegar allt kemur til alls værum við ekki til í að skipta hitanum út, þrátt fyrir að líta út eins og Arnarfjarðarrækjan.

Posted in Zug | Tagged , , , | Skrá ummæli

Dark Food

Posted on júní 11, 2011 by

Ég fór á kebab stað í gær. Ekkert lífrænt, ekkert hollt, skellti mér bara á ósköp venjulegan tyrkneskan kebab stað. Við erum satt að segja orðin frekar leið á mötuneytinu í Actavis turninum. Maturinn er kannski ágætur, hinsvegar virðist kokkurinn bara kunna einn disk, hans fílósófía í lífinu hlýtur að vera “stay to your knitting” og þar með heldur hann sig við að bjóða það sem hann kann best - reyndar skiptir hann út kjúkling fyrir svín og pasta fyrir hrísgrjón annað slagið.

Þar sem Turmstrasse er nánast í miðri sveit, langt frá hringiðu miðbæjar Zug, er ekki mikið úrval veitingastaða hér í nágrenninu. Við erum reyndar búin að uppgötva ágætis pizzeríu í götunni, pítsurnar hér eru ummmmmm góðar. Zug-arar hreinlega elska ítalska staði, eða kannski mætti segja að Ítalir elski að búa í Zug, alla vega er gott aðgengi að dýrindis ítölskum mat. Hins vegar er erfitt að finna annars konar mat en ítalskan, fyrir utan fondue og raclett náttúrulega. Ég hef ákveðið að breytast í tupperware konu og koma með nesti í vinnuna, það er að segja þegar ég byrja að elda eitthvað annað en aspas.

Ég fór sumsé á kebab stað með strákunum úr vinnunni í tilefni föstudagsins. Þeir eru jú strákar og þar sem strákar elska óhollan skyndibita, varð döner kebab fyrir valinu. Mér fannst ég ansi hugrökk og ólík kokkinum hjá Actavis þegar ég keypti mér sveittan kebab sem er fyrir mér “matur í myrkri”. Ég verð nú að segja að kebabið var bara nokkuð gott, vefja full af fersku grænmeti og falafel bollum (lagði ekki í kjötið) sem voru krönsí og spæsí. Ég var reyndar með fitubragð í munninum það sem eftir lifði dagsins en stolt af því að hafa stigið út fyrir þægindahringinn.

Posted in matur | Tagged , , | 1 ummæli